1. Afscheid nemen van Marjolein
2. Anderhalf uur in de rij staan bij het inchecken
3. Twee uur vertraging hebben op mijn vlucht
4. De trein naar Groningen zien wegrijden op Schiphol
5. Staan in een overvolle trein van Amersfoort naar Meppel
6. Met de bus moeten tussen Meppel en Hoogeveen i.v.m. werkzaamheden
7. Staan in een volle bus van het hoofdstation naar de Korreweg
8. Luisteren naar luidruchtig gebral in dezelfde bus
9. Thuis ontdekken dat de whisky bijna op is

Binnenkort is het zo ver, dan verhuis ik naar de stad waar ik nu twee week in rondloop. Marjolein is nu al officieel gexebmigreerd, ik volg begin November. Het flatje dat we gevonden hebben, is eigenlijk de bovenste verdieping van een rijtjeshuis dat enigszins slordig door midden gedeeld is. Het is echter goed te doen en we beginnen ons er al thuis te voelen. Tegelijkertijd kijken we al uit naar een grotere flat. En iets dat wat dichterbij ligt zou ook fijn zijn, de ritjes in de dubbeldekkerbus hebben hun charme reeds verloren.

Intussen zijn we druk bezig de belangrijkste levensbehoeften proberen te doorgronden; het openen van een bankrekening, de verschillende internetmogelijkheden (zonder internet voel je tegenwoordig maar afgesloten), telefoons enzovoort! Niets is helemaal zoals in Nederland en meestal is het in Nederland eenvoudiger en doorzichtiger. Zo lijkt het nu althans, wellicht is het voor buitenlanders in Nederland net zo ondoorzichtig.

Onze verhuizing naar Nottingham valt samen met het begin van de herfst, dat maakt het allemaal des te melancholischer, al zijn Marjolein en ik van plan er een mooie herfst van te maken!

Het gras is groenerx85
x85 aan de andere kant vanhet kanaal (en al het goede komt in driexebn)

Na een bijzondergezellige avond bij de familie in Amsterdam togen (of eigenlijk vlogen) wijnaar Londen. We logeerden bij Franka, op het gras in de tuin van haar nieuwehuis. Kamperen midden in Londen, ik kan het iedereen aanraden! Om de hoek ligtBorough Market, waar allerlei lekkers te koop is en we het nieuwste hippegoedje dronken: smoothies met grassap. Er wordt een handvol kattengras door demangel gehaald. Het sap wordt dan naar smaak gemengd met andere vruchten, maarje kunt ook een shotje puur grassap nemen. Dat schijnt zo gezond te zijn alsvier pond groenten!

Nog een stukje verder, langs de oever van de Theems, zagen we terwijl deschemering inviel een buitengewoon goede, spankelende uitvoering van TheMerchant of Venice in een replica van Shakespearex92s eigen theatertje. Zoals het hoort voor arme sloebers alswij, hadden we staanplaatsen voor het toneel. Gelukkig werd in een andere hoekin het publiek gekotst, aan onze voeten lag alleen maar een acteur op eenkippenbot te kluiven.
Londen is hip, Londen bruist, en langs de Southbank gebeurt het. Daar ligtTate Modern, met een uren durende boekwinkel, en even verderop een nieuwfilmmuseum waar elke dag gratis klassiekers te zien zijn (maar waar wij in debar hingen met de eerste ale van de vakantie, en thee voor Franka). Omdat kunstgezien moet worden, was een hoog gebouw met gras bekleed. En waar in Antwerpengouden gevleugelde figuren de gevels rond de markt sieren, zijn hier opstrategische punten hoog en laag nakende mannen geposteerd. Verschil moet erwezen en beide heeft zijn charme, maar bloot is natuurlijk altijd beter.

De volgende dag hoefde Franka weer niet (veel) te werken, want Maddie isnog steeds zoek. Via Canary Wharf, de surrealistische bankers buurt,waar naar verluidt mensen werken in angstwekkend grote glimmende kantoren meteen eigen metrostation, zodat ze nooit naar buiten hoeven, gidste Franka ons tevoet onder de Theems door naar Greenwich. Daar is de markt minder interessantdan gedacht, maar de Pimmx92s met Franka op het terras was goed te drinken. Inhet park wonen veel, heel veel, eekhoorns, waarvan sommigen hun noten steedskwijtraken, en ligt de legendarische nulmeridiaan.

Toen kwam Steven en brachten we gevieren de laatste avond door op hetterras van de buurtclub, waar het telkens weer spannend was welk bier er kwamen hoe koud het was.

Door Marjolein

De Zweedse rijksdag heeft donderdag besloten om te ijveren voor eenverbod op clusterbommen. Een nobel streven, ik geloof dat deNederlandse overheid nog niet zo ver is. Maar de Zweedse minister vandefensie, Mikael Odenberg, zei achteraf dat het verbod niet zou moeten gelden voor de Bombkapsel90, een clusterbom van Zweedse makelij. Want, zo zegt hij, deze is nietgevaarlijk voor burgers, de bom is namelijk zo betrouwbaar dat hij geenblindgangers achterlaat op het slagveld. De minister krijgt nu zwarekritiek van de organisatie Cluster Munition Coalition die hem heeft uitgedaagd over een veld te lopen waar zo’n bom is neergekomen…

Aan alles komt een eind, om maar eens met een clichxe9 te beginnen. Ik geloof niet dat ik eerder het gevoel heb gehad dat tweexebneenhalve maand zo snel voorbij zijn gegaan. Vooral de laatste maand in Spanje ging erg vlug. Dat had natuurlijk alles te maken met het feit dat Marjolein hier was, en daarna Franka, maar het kwam ook doordat ik het op mijn werk (te) druk had.
Het was leuk om de afgelopen periode in Spanje te zijn, maar het voelt toch ook wel goed om weer thuis te zijn. (Al werd ik vrijwel gelijk ziek en ben ik nog steeds niet helemaal beter.)
Het laatste weekeinde was lang omdat het die maandag Koninginnedag was. De zondag ervoor kwam mijn collega Mirjam uit Groningen die nu na mij een aantal maanden in Spanje zal werken. Samen met haar en haar partner heb ik nog een laatste keer in de bergen van de Alpujarras gewandeld, dat was een erg lekkere wandeling. We hadden een lange tocht uitgekozen en omdat de beschrijving in het boekje niet meer bleek te kloppen hebben we als heuse spoorzoekers flink door de rimboe gelopen.
De laatste werkdag in Fuengirola was op dinsdag, woensdag vloog ik en donderdag was ik weer aan het werk in Groningen. Raar, juist omdat het in Groningen weer zo gewoon was.

Opeens zit ik in de treinnaar huis. Langzaam komt mijn huis dichterbij, met alles en iedereen diedaarbij hoort. Vier weken heb ik er nauwelijks aan gedacht, want Annelieszorgde ervoor. Nu komt het allemaal weer beetje bij beetje mijn hoofd binnen.De poezen, lieve dikke Noortje en kleine Tippi. Hoe dik en hoe klein zijn zenu? Hoe warm zou het nu op het balkon zijn? De costumized keukenuitrusting. En na weken onder schonelakens, maar met muffe dekens en op uitstekende springveren, heb ik ook welweer zin in mijn dekbed. Hoewel ons bed kraakt en de planken er soms uitvallen,is het wel zacht. En de planten. En bovenal, alle mensen!
            Toen ik wegging was het weer hier mooier dan waar ikheenging, en nu ik terugkom is het zonniger dan waar ik vandaan kom. Maartussendoor was ik daar wel heel gelukkig, ha! Me dunkt dat ik daar wel even opkan teren, in elk geval tot Mattijs over anderhalve week al terugkomt!
            Vier weken weg en bijna niks heb ik gemist. Teveel doelloze spullen!Gelukkig is het bijna Koninginnedag en kunnen mensen mijn overbodige ballastkopen (en ook die van Marie en Annelies).

En de foto’s bij Marjoleins bericht dos staan hier!

Toen werd het opeens zulk mooi weer dat er een stroomstoring was op Mattijs’ werk!